Το ταξίδι ξεκίνησε στις 17:00 με λεωφορείο από την Ανν Αρπορ στο Πίτσμπουρκ, ΠΑ. Είχα φρει το φθηνότερο τρόπο για να πηγαίνω Νέα Υόρκη, η οποία ηταν 40 δολάρια με επιστροφή. Είχε δανυκτερεύσεις στο Πιτσμπουρκ, ΠΑ. που προγραμματισα να κοιμηθώ με την φιλη μου Σίσσυ. Αυτό δεν σύνεβε. Πριν απο 17:00 με το λεωφορείο μου στις 28 Φεπρουαρίου, είχα ένα έγγραφο 10 σελίδων για να τελειώσω. Έιχα τελειώσει 30 λεπτά πριν και στη συνέχεια με οδήγησε ο φίλος μου Σαμεερ στη στάση του λεωφορείου. Ωστοσο, ο Σαμεερ οδηγάει σαν γέρα, και δεν μου άκουσε για να μην πάρει το κυρίο οδικό δίκτυο, επειδή θα έχουν πολλή κίνηση. Έχασα το λεωφορείο από δευτερόλεπτα. Έψαχνα εναλλακτικές λύσεις και ηβρα το πιο φτηνό να ειναι ενα τρένο για οχδόντα δολλάρια, που θα ήταν 28 ωρες. Σε μια ιδιοτροπία, αστειέυτηκα με τον φίλο μου Ιωσήφ να μου δανειστεί το αυτοκίνητο του για το ταξίδι. Και για λόγους που ακόμα δεν μπορώ να καταλαβαίνω, είπε << Σίγουρα, απλά μην πεθάνεις.>>
Έτσι, την επόμενη μέρα, έφυγα για την Νέα Υόρκη γύρω στις 15:00. Πρόκειται για περίπου 10 ώρες αν δεν σταματάς, αλλά το έκανα σε 9 ώρες γιατί ειμα μια ανεύθυνη έφηβος. όλη την ώρα ταξιδεύοντασ, άκουσα τον ίδιο άλμπουμ απο Τους Γορίλλες, η οποία κατά καιρούς ήταν πραγματικά διασκεδαστικό και άλλες φορές με έκανε να θέλω να αυτοκτονήσω. Ήμουν φοβισμένος οτι μπορόυσα να κοιμηθώ αν τον έκλεισα όμως. Έπρεπα να θυμάμαι να <<μην πεθάνω.>>
Έφτασα στο σπίτι μου στις 23:00 και χτύπησα το κουδούνι για να εκπλήζω την μητέρα μου. Όι γονείς μου χώρισαν, και η μητέρα μου ειναι το δροσερό ωραίο που δεν θα κάνει χάος τα σχέδια μου. Μου έδωσε φαγητό και μετά μιλίσαμε για λιγο μαζί με τον αδελφό μου. Μετα οδήγησα στο Στονι Μπροοκ. Είπα τον καλύτερον μου φίλου οτι έπαιρνα τρένο, το οποίο τον ανάγκασα να με περιμένει στο σταθμό του τρένου για 30 λεπτά. Πήρα τοτε σε επαφή με μερικούς απο τους φίλους του εκεί που ποτέ δεν γνώρισα πριν και τους πήρα με τον αυτοκίνητο στο σταθμό. Οδηγήσαμε δικαίωμα σ’αυτόν και η Τζασμιν φώναξε <<Τι κάνεις εδω παλαβέ? Ο Αλεξ είναι εδώ.>> Η φάρσα κόστισε 110 δολάρια σε γασολίνα και 10 ωρώω σονολικά απο την οδήγηση, αλλά άξιζε τον κόπο.
Το γεγονός είχαμε ένα αυτοκίνητο εκανε τα πράγματα ενδιαφέροντα , περάσαμε δύο νύχτες παράνομα στην παραλία . Πήρα μια κλήση από τον φίλο μου joey ότι θα χρειαζεται το αυτοκίνητο πίσω νωρίς δεδομένου ότι ένα μέλος της οικογένειας του πέθανε , γι 'αυτό έπρεπα να φύγω τρεις ημέρες νωρίτερα από το προγραμματισμένο . Πιπιλίσα ότι έχασα κάποια πράγματα , αλλά χρωστούσα Joey τόσο πολύ για την εύνοιά του . Το δρόμο της επιστροφής ήμουν σε θέση να ακούσω καλύτερη μουσική , αφού έκανα τους φίλους στο Στονι Μπροοκ να μου κάνουν CD για να παίξω . Ο δρόμος της επιστροφής έβρισκα πολύ κίνηση και εφτασα στην Ανν Αρπορ στις 5 το πρωί μετά την αποχώρηση από το 1. Στο δρόμο μίλησε ο τρόπος μου από μια υπερβολική ταχύτητα εισιτήριο , το οποίο είναι ειρωνικό, επειδή εγώ οδήγησα πολύ πιο αργά στο δρόμο της επιστροφής . Σχεδόν αποκοιμήθηκε όταν ήμουν γύρω από Ντετροιτ , στο οποίο σταμάτησα από το δρόμο και φώναξε για λίγο για να ξυπνήσω τον εαυτό μου .
Μου άρεσε πολύ το ταξίδι , και με έκανε να αισθάνομαι καλύτερα οτι τι μπορω να ολοκλορησω.
